Rozdział 39 ~ "Kochaj ją gdy jest przy tobie i kiedy odchodzi.."

W ostatnim rozdziale :

Poczułem jak łzy napływają mi do oczu, a w głowię zacząłem mieć tysiąc pytań i myśli.. Jednak nie miałem żadnej odpowiedzi. 
Jednak nie miałem żadnej odpowiedzi.
Usłyszałem jak ktoś wchodzi przez drzwi.. Miałem cholerną nadzieję, że to Ola i Kornela zrobiły mi bardzo głupi kawał.. że zaraz wyskoczą i zaczną się ze mnie śmieć.. Jednak nic z tego, to była Kornela.. Położyła swoją rękę na moim barku i zaczęła mnie pocieszać.

- Kamil.. Spokojnie. Wszystko będzie dobrze. - Z oczu zaczęła lecieć mi mokra, słona substancja zwana łzami. - Pojedziemy do domu, pogadamy z Konradem. On może coś wiedzieć. - Otarła mi łzy z policzka i mocno przytuliła..
- Jedziemy ? - Jeszcze raz przetarłem oczy. On tylko pokiwała głową i skierowała się w stronę wyjścia.

Zgodnie stwierdziliśmy, że ja zajmę miejsce pasażera. Droga dłużyła się okropnie. Mimo że trwałą kilka minut. Cały czas miałem tysiąc pytań w głowię, a żadnej odpowiedzi.. Żadnej.

**

Siedzieliśmy we trójkę na kanapie, tzn Ja, Kornela i Konrad.. W głębi duszy wierzyłem w to, że on coś wie..
- Konrad. Jeżeli wiesz cokolwiek – powiedz. - Kornela zaczęła.
- Słuchajcie.. Pamiętacie Hanie prawda ? - Tu z siostrą jednocześnie kiwnęliśmy głową na „tak”. - Powiedziała mi tylko tyle, że Olka wyjechała i kiedy będzie gotowa skon taktuję się z Tobą Kamil.
- A gdzie jest Hania ? - Drążyła uparcie temat.
- W Dąbkach, ale ona i tak wam nie powie.. Mi nie chciała to wam tym bardziej. Wiecie jaka ona jest..
**
- Minęła kilka dni. Ola nawet nie dała znaku życia. Gdybym nie pojechał w trasę...
- Kamil, nie zadręczaj się. - Kornela mi przerwała.
- Robisz wszystko co możesz. Byłeś w Dąbkach, w mieszkaniu we Wrocławiu, gadałeś z Łukaszem.. Właśnie, gadałeś ?
- Nie odbierał. Dzwoniłem kilka razy, mam nadzieję, że oddzwoni.

Bez żadnych nowych wieści minął kwiecień, maj, w którym zawiesiłem koncerty oraz czerwiec.

*Dryń, dryń, dryń* - Ze snu wyrwał mnie mój telefon. Przetarłem oczy, kilka razy, bo nie wierzyłem. Po takim czasie zadzwoniła do mnie Ola. Bez wahania odebrałem.

- Hallo ? Ola, gdzie jesteś co się dzieje ? - Zacząłem tysiącem pytań.
- Kamil.. Znasz może ten fragment tekstu „Strach przed utratą kogoś szczerą miłość rodzi
Kochaj ją gdy jest przy tobie i kiedy odchodzi „ ? Jeżeli tak bardzo Cie proszę.. Zastosuj się do niego... Nie wydzwaniaj do mnie więcej, nie szukaj mnie. Nie proś Hanki o informację, daj mi spokój. - Głos się jej załamał.- Kocham Cie. - Rozłączyła się.

Usiadłem na łóżku. Ręce oparłem o kolana, a na nie położyłem głowę. Zacząłem rozmyślać...




BLOG JEST CAŁKOWITĄ FIKCJĄ LITERACKĄ !!

_______________________________

Przepraszam, że tak krótko, ale nie mam za bardzo czasu.. A teraz po prostu muszę dodawać regularnie rozdziały.. Macie może jakieś przeczucia co do ucieczki, lub jakieś aluzję ?
Czekam niecierpliwie na wasze opinie.